Η ανάγκη για "μεταμόρφωση" στην ψυχοθεραπεία: Διαστρεβλώσεις & προοπτικές

Συνήθως μπαίνει κανείς στην ψυχοθεραπεία βιάζοντας τον ψυχοθεραπευτή και τον εαυτό του να τον μεταμορφώσει "μαγικά".

Για να γίνεις ό,τι είσαι σήμερα χρειάστηκες χρόνια και χρόνια βιωματικής μάθησης, εμπειρικής δια βίου εκπαίδευσης, αρχικά στο στενό πλαίσιο των ενδοοικογενειακών σχέσεων, της πρώιμης κι όψιμης σχολικής κοινωνικοποιητικής σου αλληλεπίδρασης με τους άλλους συνομηλίκους σου και τους ηλικιακά ωριμότερους.

Ξεκινώντας ψυχοθεραπεία, ζητάς να αλλάξεις: να μεταμορφωθείς σε αυτόν που θέλεις να είσαι.

Να βελτιώσεις, μέσα από τον ανανεωμένο σου εαυτό, το σύνολο των πλευρών της ζωής σου και των επιλογών σου.

Το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της «μεταμόρφωσης» που προσδοκείς να συμβεί μέσα από την πετυχημένη ψυχοθεραπευτική διαδικασία, αφορά στην αναπτυσσόμενη δεκτικότητα και ικανότητά σου να αυτο-παραδίδεσαι εκούσια στη ζωή, και να αποδέχεσαι αυτό που σήμερα αναγνωρίζεις ως «εαυτό», με όλα τα «μειονεκτήματα» και τις ανεπάρκειές του.

Αυτή είναι η κυρίαρχη και αληθινή σου ανάγκη –ακόμα και στην περίπτωση που αυτό δεν το συνειδητοποιείς, όντας προσκολλημένος εμμονικά στην ιδέα της αλλαγής των χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς σου, τα οποία αντιμετωπίζεις ως «δυσλειτουργικά», ως εμπόδια στην πορεία σου προς την κατάκτηση της αυτοπραγμάτωσης.

Η αυτο-αποδοχή όμως προκύπτει μόνο ως απόρροια μιας ανθρώπινης σχέσης υγιούς επικοινωνίας, εμπιστοσύνης, αλληλεξάρτησης κι αυτό-αποκάλυψης.

Είναι ακριβώς αυτή η σχέση που μόνο εσύ προσωπικά μπορείς να δημιουργήσεις μαζί με τον ψυχοθεραπευτή σου, ανασκευάζοντας την επίδραση που είχαν στην ψυχή σου οι πρώιμες σχεσιακές σου εμπειρίες, μαζί και την μη ρεαλιστική σου αυτοαντίληψη και αυτοεικόνα.

Όπως ακριβώς χρειάστηκαν χρόνια, και συνεχής τριβή, για να συγκατασκευάσεις με τους δικούς σου, μια σχεσιακά καθορισμένη –στην πραγματικότητα ετεροκαθορισμένη- εικόνα για το ποιος είσαι, έτσι και τώρα χρειάζεται να αφιερώσεις χρόνο, εμπιστοσύνη, υπομονή, ψυχική δέσμευση κι ενέργεια στην ψυχοθεραπευτική σου εμπλοκή, ώστε, καθώς αναγνωρίζεις κι αποδέχεσαι αυτό ήσουν και είσαι, το βλέπεις να μεταλλάσσεται σε ό,τι αληθινά είσαι και σε ό,τι χρειάζεται να γίνεις...