Υπάρχουν αρκετές θεραπείες για την κατάθλιψη. Για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία θα πρέπει να ανταποκρίνεται πάντα στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε ενδιαφερόμενου.

Η πρώτη κλινική συνέντευξη με έναν εξειδικευμένο και έμπειρο  επαγγελματία ψυχικής υγείας είναι πολύ σημαντική για την αξιολόγηση των συμπτωμάτων και τον σχεδιασμό της ενδεδειγμένης θεραπευτικής τακτικής και πορείας.

 

Η πιο καθιερωμένη θεραπευτική αντιμετώπιση της κατάθλιψης μπορεί να περιλαμβάνει ατομική (ή ομαδική) ψυχοθεραπεία, και αντικαταθλιπτική φαρμακοθεραπεία.

Από την ποικιλία των εναλλακτικών προσεγγίσεων που διατίθενται για την θεραπεία των ψυχολογικών προβλημάτων και διαταραχών, λίγες έχουν τόσο διεξοδικά μελετηθεί από την επιστημονική έρευνα, όσο η θεραπεία της κατάθλιψης.

Η πλειοψηφία των ευρημάτων από μεγάλη γκάμα κλινικών-επιστημονικών ερευνών διεθνώς συνιστούν ξεκάθαρα την ψυχολογική θεραπεία ως την ενδεδειγμένη πρόταση για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης.

 

Στα πρώτα παιδικά μας χρόνια ο ψυχικός οργανισμός δομείται με βαση τις εξωτερικές εικόνες των αγαπημένων & αναγκαίων για την επιβίωση μας προσώπων (γονείς – κηδεμόνες), τα οποία εσωτερικεύουμε, δηλαδή υιοθετούμε τα χαρακτηριστικά, τις στάσεις και τις συμπεριφορές αυτών των προσώπων, ταυτιζόμενοι μαζί τους.

Στηριζόμενος λοιπόν σ’ αυτην την διαδιακασία εσωτερίκευσης ο αναπτυσσόμενος ψυχικός οργανισμός χτίζει αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε «προσωπικότητα», ή αλλιώς «Εγώ».

Η εμπειρία της αναζητησης του «Εαυτού» (δηλ. του βαθύτερου –ή υψηλότερου- και υγιέστερου ψυχο-πνευματικού μας πυρήνα) ξεκινάει, σε πολλές περιπτώσεις, από την ανάγκη μας να επιλύσουμε κάποια προβλήματα που συναντάμε στην κοινωνική, επαγγελματική, και –κυρίως- στην προσωπική μας ζωή...

Η ψυχοθεραπεία –εκτός από τους βασικούς θεραπευτικούς της στόχους- επικεντρώνεται στην άμεση βελτίωση της ψυχικής και κοινωνικής λειτουργικότητας του ασθενούς στο «εδώ και τώρα» κυρίως σε τέσσερις τομείς ενδιαφέροντος:

• Οι αντιδράσεις πένθους του ενδιαφερόμενου εν όψει πραγματικής ή συμβολικής απώλειας, διευκολύνονται μέσα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία, ενώ ο άνθρωπος που έχει καταβληθεί από την ενασχόλησή του με τη απώλεια ενθαρρύνεται –στο βαθμό που είναι έτοιμος γι’αυτό- να αρχίζει να αντισταθμίζει τις απώλειες του μπαίνοντας σε νέες διαπροσωπικές σχέσεις.