Στην ψυχοθεραπεία οι ανάγκες των ανθρώπων που ζητούν βοήθεια έχουν πάντα προτεραιότητα σε σχέση με τις ανάγκες των ψυχοθεραπευτών και των θεωρητικών ψυχοθεραπευτικών μοντέλων. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι διάφορες θεωρίες και τεχνικές που ανέπτυξαν κι αναπτύσσουν οι ψυχοθεραπευτικές σχολές έχουν στόχο να υπηρετούν τις ανάγκες των θεραπευομένων.

Η υπαρξιακή θεωρία βλέπει τους ανθρώπους σαν όντα σε διαρκή αλλαγή και μεταμόρφωση που ζουν πεπερασμένη ζωή μέσα στα συμφραζόμενα των προσωπικών τους δυνατοτήτων & περιορισμών, καθώς και των ευκαιριών και περιοριστικών συνθηκών που τους επιβάλει το περιβάλλον τους.

Η εμπειρία της αναζητησης του «Εαυτού» (δηλ. του βαθύτερου –ή υψηλότερου- και υγιέστερου ψυχο-πνευματικού μας πυρήνα) ξεκινάει, σε πολλές περιπτώσεις, από την ανάγκη μας να επιλύσουμε κάποια προβλήματα που συναντάμε στην κοινωνική, επαγγελματική, και –κυρίως- στην προσωπική μας ζωή...

Η υπαρξιακή ψυχοθεραπεία βασίζεται κυρίως στη άποψη της υπαρξιακής ψυχολογίας ότι οι άνθρωποι είναι οντολογικά μόνοι στον κόσμο. Αυτή η αίσθηση της μοναξιάς μας οδηγεί εμάς τους ανθρώπους στην συνειδητοποίηση πως τίποτα δεν έχει πραγματικά νόημα από μόνο του σ’ αυτήν τη ζωή.