Monday, May 29th

Last update03:18:46 PM GMT

Βρίσκεστε στη σελίδα: Ατομική Ψυχοθεραπεία

Όνειρα, οράματα και συλλογικό ασυνείδητο

Πολλές φορές αυτό που ονειρευόμαστε σήμερα κατά την διάρκεια του ύπνου μας το βλέπουμε να συμβαίνει στο προσεχές, ή στο απώτερο μέλλον. Τα γεγονότα των σημαντικών ονείρων είναι πιθανόν να ανήκουν στο μέλλον. Όπως ο συνειδητός νους ασχολείται με το μέλλον, το ίδιο κάνει και το ασυνείδητο μέσω των ονειρικών εικόνων.

Επειδή ακριβώς όμως ταυτιζόμαστε σχεδόν εξ ολοκλήρου με την εγωϊκή συνειδητότητα, όταν λέμε, από την θέση του ξύπνιου, πως δεν γνωρίζουμε αυτό που θα συμβεί στο μέλλον, εννοούμε πως μόνο η συνειδητότητα δεν ξέρει ακόμα τι μέλει γενέσθαι… Γιατί κάποιος άλλος εντός μας γνωρίζει και θέλει να μας μυήσει με ποιητικό τρόπο σ’ αυτήν την γνώση.

Περισσότερα...

Ο φόβος του άντρα για την αυτογνωσία και την ψυχοθεραπεία

Αν είναι κάτι που στα σίγουρα διαπίστωσα πως μια ζωή με κυνηγάει είναι ο φόβος μου. Κι εγώ τρέχω συνεχώς να του ξεφύγω. Τον φοβάμαι λες και ξέρω πως μόλις με φτάσει θα με καταβροχθίσει.

Αυτά πίστευα μέχρι που μπήκα ως θεραπευόμενος μέσα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ πως κάθε, μικρός και μεγάλος μου, φόβος είναι μια ευκαιρία να με γνωρίσω καλύτερα. Μια πόρτα που οδηγεί σε ένα νέο πιο φωτεινό δωμάτιο. Έναν χώρο που, μέχρι χθες, δεν ήξερα πως υπάρχει στο σπίτι μου. Σήμερα γνωρίζω πως το σπίτι μου είναι πολύ πιο μεγάλο, πιο ευρύχωρο κι ενδιαφέρον απ’ ό,τι νόμιζα στην αρχή της ενήλικής μου ζωής.

Επίσης, γνωρίζω πως ο φόβος τόσα χρόνια δεν με κυνηγούσε για να μου κάνει κακό, αλλά για να γνωριστούμε μεταξύ μας καλύτερα. Για να τον αγκαλιάσω και να πλουτίσω από την παρέα του…!

Περισσότερα...

Όταν η παρουσία μιλάει...

Σήμερα ήταν η δεύτερη του επίσκεψη στο γραφείο μου.

Στην πρώτη είχε έρθει σε απόγνωση. Μου περιέγραψε μια τραυματική και έντονα κακοποιητική σχέση με την πρώην σύζυγο του που και σήμερα τον κάνει να μετράει τις πληγές του. Ήταν πανικόβλητος, φοβισμένος για το μέλλον. Δεν ήξερε πώς να χειριστεί την εσωτερική του ακαταστασία.

Σήμερα, μπαίνοντας μου είπε ανακουφισμένος πως αυτήν την βδομάδα άρχισε να χαλαρώνει. Πως είχε ξεκινήσει να διαβάζει τον βιβλίο μου «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι» και αυτό ίσως να τον βοήθησε να ησυχάσει μέσα του. Είχε βρει και περισσότερο ελεύθερο χρόνο να ασχοληθεί με τα δυο του παιδιά.

Μετά, ξαφνικά έπεσε σε σιωπή. Σε μια σιωπή πιο βαθιά απ’ ό,τι περίμενα για μόλις δεύτερη συνεδρία.

Περισσότερα...

Ο Wilson και η προσευχή

Θυμάμαι τον Αμερικάνο ηθοποιό Tom Hanks, όταν στην ταινία: «Ναυαγός» έκλαιγε με απόγνωση γιατί έχανε μπροστά στα μάτια του, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι για να το αποτρέψει, τον μοναδικό του «φίλο», τον Wilson, την στιγμή που ένα κύμα τον απομάκρυνε από την σχεδία του μέσα στην φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Ο Wilson δεν ήταν άνθρωπος, ούτε σκύλος. Ήταν μόνο μια μπάλα του βόλεϊ, με το όνομα της αντίστοιχης μάρκας, η οποία όμως του κράτησε συντροφιά για τρία ολόκληρα χρόνια. Τα χρόνια της αναγκαστικής του μόνωσης λόγω ναυαγίου σ’ ένα μικρό νησί του Ειρηνικού. Αυτά τα χρόνια μιλούσε αποκλειστικά στην μπάλα σαν να απευθυνόταν στον καλύτερο καρδιακό του φίλο. Ο Wilson είχε γίνει σύντροφος και εξομολόγος του.

Θυμάμαι πόσο πολύ ταυτίστηκα με την κραυγή αγωνίας  και βαθιάς απόγνωσης του συντετριμμένου ναυαγού στην σκηνή που αναπόφευκτα και με πολύ συντριβή, εν μέσω τρικυμίας, χωριζόταν από τον μοναδικό  του φίλο.

Περισσότερα...

Ομοερωτισμός και ομοφοβία

Θυμάμαι για κάποια χρόνια συμμετείχα από την θέση του θεραπευόμενου σε μια αυτογνωστική ομάδα στην οποία συμμετείχαν μόνο άνδρες. Η συμμετοχή μου σε κείνη την θεραπευτική ομάδα υπήρξε σταθμός στην διαμόρφωση του ψυχικού μου χάρτη.

Είχα την σπάνια ευκαιρία να πειραματιστώ με το σώμα μου και να έρθω βιωματικά αντιμέτωπος με πολλούς αυτογνωστικούς μου περιορισμούς, καθώς και με τις άκαμπτες κι αντιπαραγωγικές προκαταλήψεις μου σχετικά με τις ομοερωτικές σχέσεις (δηλαδή με το φάσμα και την ποιότητα των συναισθημάτων και των επαφών που μπορεί να διαμείβονται ανάμεσα σε ανθρώπους του ίδιου φύλου).

Περισσότερα...

Όταν ο ενήλικας "manager" πάει… διακοπές!...

Προχθές ένας θεραπευόμενός μου εξαιρετικά λειτουργικός ως επαγγελματίας, έξυπνος κι αποτελεσματικός άνθρωπος, σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών, μου έλεγε, μόλις είχε επιστρέψει από τις διακοπές του στην επαρχία όπου ήταν το πατρικό του σπίτι:

«Δεν ξέρω τι παθαίνω όταν πάω να περάσω λίγες μέρες μαζί με τους γονείς μου…! Λες και γίνομαι ξαφνικά μπέμπης! Ένα άβουλο, αμφιθυμικό παιδί που ξαφνικά δεν ξέρει τι θέλει, που θέλοντας να ευχαριστήσει τους άλλους, γονείς και συγγενείς, καταπιέζεται και μετά ξεσπάει με παράλογες εκρήξεις οργής σε ανθρώπους που δεν του φταίνε σε τίποτα. Μετά νιώθω ένοχος, και ξαναπροσπαθώ να το «παίξω καλός», και το ίδιο παιχνίδι επαναλαμβάνεται πάλι απ’ την αρχή… Συχνά για να ξεπεράσω το άγχος συνήθως τρώω  τριπλάσια απ’ ότι όταν τρώω στο σπίτι μου στην Αθήνα…»

Περισσότερα...

Το τέλος του Νόμου και η απόγνωση της χωρίς όρια απόλαυσης

Θυμάμαι, αρχικά ως παιδί κι αργότερα ως έφηβος, να βγαίνω από μαγαζιά, ψιλικατζίδικα, περίπτερα, βιβλιοθήκες, κρατώντας στα χέρια μου, σε μια τσάντα, ή στις τσέπες μου κάποιο κλεμμένο αντικείμενο. Ένα περιοδικό, ένα βιβλίο, ένα παιχνίδι, ή κάτι άλλο.

Πάντα κάτι που δεν το είχα άμεση ανάγκη. Κάτι που δεν μου έλειπαν τα χρήματα που χρειαζόμουν για να το αγοράσω, όμως δεν ήθελα να τα ζητήσω. Δεν ήθελα να πληρώσω γι αυτό. Θυμάμαι που έκλεβα χρήματα κι από την τσέπη του παντελονιού του πατέρα μου.

Περισσότερα...

Άσε τους γονείς σου να γίνουν επιτέλους... γονείς!...

Πως να βοηθήσεις αν πρώτα δεν βοηθηθείς ο ίδιος;

Αν δεν γίνεις παιδί, πως να μεγαλώσεις;

Αν δεν δεις καθαρά τα πράγματα, πως να μην έχεις αποκλειστικό κίνητρο της "αγαθοεργίας" σου την ενοχή...;

Συχνά σ’ ακούω να μου λες ή να το υπονοείς στις συνεδρίες:

«Μα πως ν’ αφήσω τους γονείς μου αβοήθητους…!;», εννοώντας πως νιώθεις ένοχος επειδή θέλεις να ζήσεις ανεξάρτητα από τις δικές τους επιταγές ζωής κι ευτυχίας, προτροπές και κατευθύνσεις.

Περισσότερα...

Μια ιστορία ψυχοθεραπείας: Ο τρόμος μπρος στην επιθυμία για εμπιστοσύνη…

  Πριν αρκετά χρόνια, στην αίθουσα των ατομικών συνεδριών.

- Πως λέγεστε;

- Χμμ… Θα προτιμούσα να μην πω το όνομα μου!

- Θα ήθελα μόνο το μικρό σας όνομα ώστε να μπορούμε να απευθυνόμαστε ο ένας στον άλλον με κάποιο τρόπο…

- (Πολύ δυσκολεύεται) θα προτιμούσα να μην το πω…

- Τι είναι αυτό που σας κάνει να διστάζετε;

- Μπορούμε νομίζω να μιλήσουμε, να σας πω όλα αυτά που θέλω να σας πω και να με βοηθήσετε χωρίς κατ΄ανάγκη να ξέρετε το όνομά μου.

Περισσότερα...

Η «λύση» του ψυχικού προβλήματος βρίσκεται στην σχέση που δημιουργεί η αφήγησή του…

Οι περισσότεροι πιστεύουν πως θα βοηθηθούν αν κάποιος φίλος, αν ο ψυχοθεραπευτής τους τους πει τι πρέπει να κάνουν. Πως πρέπει να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που έχουν και τους βασανίζει! Πρώτον, το πρόβλημα με το οποίο έρχεται κανείς στην ψυχοθεραπεία, ελάχιστη σχέση έχει με τον αληθινό λόγο για τον οποίο χρειάζεται βοήθεια. 

Το «πρόβλημα» είναι συχνά η άκρη του παγόβουνου. Μια καλή αφορμή για να διερευνήσει κανείς το πλέγμα των μπλεγμένων και δυσκολεμένων σχέσεών του με τους γονείς του, τον/ την σύντροφό του, τα παιδιά του. 

Με τις κρυμμένες -ακόμη απ’ τον ίδιο- εσωτερικές του πληγές. 

Περισσότερα...

Πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μου, αν…!

Πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μου αν δεν έκανα το επάγγελμα που κάνω.

Αν δεν ήμουν ψυχοθεραπευτής.

Αν δεν ποθούσα να παρατηρώ από μέσα τους ανθρώπους για να τους βοηθώ να συνδέσουν τα εντός τους ασύνδετα, κερματισμένα κι αποσπασματικά τους κομμάτια, όνειρα, επιγνώσεις και ψυχο-πνευματικές δυνατότητες, υπό το βλέμμα τους εσωτερικού τους παρατηρητή.

Αν, με αφορμή την σύνδεση μου με τους θεραπευόμενούς μου την ώρα που συμβαίνει η σχέση μας, δεν παρατηρούσα τις δικές μου προβολές, τις καθηλώσεις μου, τις ανεπαίσθητες εντάσεις, τα δικά μου συμπλέγματα και τις εντός μου υφέσεις.

Αν, με αφορμή το ψυχοθεραπευτικό ταξίδι των άλλων, δεν διεύρυνα περαιτέρω το δικό μου.

Περισσότερα...

Το εγχείρημα της ψυχικής ενηλικίωσης: Απ' το "Θέλω" στο "πόσο το μπορώ;"

Η Μαρία, ήδη από τα λίγα λόγια που ανταλλάξαμε στο σύντομο τηλεφώνημα μας, μου φάνηκε πως ήταν ευάλωτη, εύθραυστη, «καρφωμένη» στο παιδικό της κομμάτι.

Έδειχνε να φοβάται τον πραγματικό κόσμο, τον «ενήλικο» κόσμο των ανθρώπων.

Ήρθε συνοδευμένη με τον άνδρα της στην πρώτη συνεδρία, τον οποίο άφησα να καθήσει μαζί μας στην αίθουσα. Έτσι θα μπορούσα ίσως να σχηματίσω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την Μαρία.

Κι εκείνος, στιγματισμένος με βαθιά σημάδια ευαλωτότητας που άφησαν να διαφανούν η αφήγηση της προσωπικής του ιστορίας, με αμφιθυμία τον έβλεπα να παραπαίει ανάμεσα σε δυο κόσμους: την πρώιμη παιδική του ηλικία και την χειραφετημένη ενήλική του ταυτότητα.

Δυο μεγάλοι – μικρά παιδιά σ’ έναν χώρο-δωμάτιο που προορίζεται να συμβάλλει στην οργάνωση και την αυτονόμηση των ψυχικά παιδιών σε ενήλικες…

Περισσότερα...

Πως επιδρά η ψυχοθεραπεία στην ψυχή;

Καθώς η ψευδαίσθηση της ψυχικής και υπαρξιακής αυτάρκειας αποδομείται.

Καθώς η επίπλαστη ναρκισσιστική εικόνα του επαρκούς, αυτοδύναμου και παντοδύναμου εαυτού σταδιακά και με ασφάλεια καταρρέει, οι δικλίδες ψευδασφάλειας κι αυτοοργάνωσης χάνουν την χρησιμότητά τους.

Η κατάκτηση της «καταθλιπτικής θέσης» από το υποκείμενο (δηλαδή της θέσης στην οποία είναι δυνατόν μέσα του να συνυπάρχει το «καλό» και το «κακό») επιτρέπει την καθαρότερη κι ωριμότερη θέαση του εαυτού, και της δυναμικής των σχέσεων με τους σημαντικούς άλλους.

Περισσότερα...